برای بسیاری از پروژههای آبرسانی، آبیاری و فاضلاب، انتخاب بین لوله پلیاتیلن و لولههای سنتیتر (فلزی گالوانیزه یا بتنی) یک تصمیم مهم است که روی هزینهی ساخت و نگهداری برای سالهای آینده اثر میگذارد.
خوردگی و رسوب
لوله فلزی در تماس طولانی با آب و خاک دچار خوردگی میشود و لوله بتنی هم در برابر برخی خاکهای اسیدی یا آبهای دارای املاح خاص فرسایش پیدا میکند. لوله پلیاتیلن چون پلیمری است، نه زنگ میزند و نه با اغلب مواد شیمیایی معمول در خاک و آب واکنش میدهد؛ همین موضوع باعث کاهش رسوبگیری داخل لوله هم میشود.
وزن، حمل و نصب
لوله پلیاتیلن در وزن مشابه، فضای بیشتری اشغال نمیکند و بهخاطر سبکی، هم هزینهی حمل کمتر میشود و هم نیروی انسانی کمتری برای جابجایی و نصب لازم است؛ برخلاف لوله بتنی که برای جابجایی هر قطعه معمولاً به جرثقیل نیاز دارد.
انعطافپذیری در برابر جابجایی خاک
خاک با تغییر فصل، رطوبت یا زلزلههای خفیف کمی جابجا میشود. لوله فلزی و بتنی سفت هستند و در برابر این جابجایی ترک میخورند یا در محل اتصال نشتی پیدا میکنند. لوله پلیاتیلن انعطافپذیر است و تا حد قابلتوجهی میتواند این حرکت خاک را بدون آسیب تحمل کند.
عمر مفید و هزینهی نگهداری
مرجعهای صنعتی برای لوله پلیاتیلن عمر مفید بالای ۵۰ سال را در نظر میگیرند، در حالیکه لوله فلزی بهخاطر خوردگی معمولاً زودتر نیاز به تعویض یا تعمیر پیدا میکند. هزینهی خرید اولیهی لوله پلیاتیلن ممکن است در برخی سایزها با فلز رقابتی نباشد، اما وقتی هزینهی نشتییابی، تعویض و توقف پروژه در طول سالها را هم حساب کنید، جمع هزینهی مالکیت آن معمولاً پایینتر میآید.
پس چه زمانی فلز یا بتن هنوز انتخاب منطقی است؟
در برخی کاربردهای خاص صنعتی با دمای بسیار بالا، یا جایی که مقررات پروژه صراحتاً نوع خاصی از لوله را الزامی کرده، فلز یا بتن هنوز گزینهی درستی است. برای اغلب پروژههای آبرسانی، آبیاری و فاضلاب معمولی اما، پلیاتیلن در بیشتر معیارها برتری دارد.
برای مشاورهی رایگان یا استعلام قیمت، از صفحهی تماس با کارشناسان ما در ارتباط باشید.